درآمدی بر آسیب شناسی خاطره نگاری دفاع مقدس

نویسنده:حسینعلی محمدی

بیش از دو دهه از دوران دفاع مقدس ما می گذرد. اداره کنندگان این دفاع تاریخی امروز در کسوت های متفاوت روزگار می گذرانند  و هر از چندگاهی که یادی از گذشته می کنند خاطراتی تلخ و شیرین و شنیدنی – نه تنها برای نسل سومی ها که برای همرزمان خود نیز قابل طرح و یادآور دهها یادمان است – را بیان می کنند.

گروهی دست به قلم گرفتند و هرچه در ذهن و خاطر داشتند بر صفحۀ کاغذ نگاشتند و گروهی همچنان در گنجینۀ سینۀ خود حفظ کرده اند آن هم خاطراتی که به فرمودۀ رهبر عزیزمان «گنجینه ای پربهاست و باید آنها را دریافت»

در طول دو دهۀ اخیر ، ثبت و ضبط خاطرات به صورت خود نوشته و دیگر نوشته ، رواجی دو چندان گرفته است و به این نوع ادبی قوّت جان دیگر بخشیده است.

اگرچه این نوع ادبی در تاریخ ادبیات مسبوق به سابقه است و به اشکال مختلف طرح و ارائه گردیده است اما باید اذعان کرد که شیوۀ نگارش جدید خاطرات، تاریخ چندانی ندارد. اما در این دوه از زمان که با رویداد بزرگی چون دفاع مقدس هشت ساله مواجه بودیم، این نوع ادبی رونقی ویژه گرفت. چنانچه امروز از آن به نهضت خاطره نگاری یاد می شود. در این مسیر گروهی براساس آموزه های خود قلم به دست گرفتند و آنچه در ذهن و زبان داشتند نوشتند. نوشته هایی که با تمام سادگی و عامیانه بودنش، صداقت و صفا در آن موج می زند ودلها را به تپش وا می دارد. و گروهی در دهه های پس از دفاع مقدس قلم به دست گرفتید و از سر درد  و سوزدرون و با ادای دین با تمام توانایی های علمی و هنری خود به ثبت و ضبط خاطرات دیگران و به ویژه شهدا پرداختند و بیشتر اینان سعی دارند تا کاستی های علمی و ادبی این ژانر ادبی را جبران کنند..